கடற்கரையில்...
என் கை எனும் தூரிகையால்
தீட்டப்பட்ட ஓவியம்..
உன் பெயர்..!

கடல் மணலில்..
என் கையிலிருந்து 
உதிர்கின்ற 
உனது பெயரின் எழுத்துக்கள்..!

விரைந்து வரும் ...
அலைகளைப் பார்த்துப்
பயந்தபடி....
என் கைகளில் ஏற முயல்கிறது...
உன் பெயர்.

ஏனோ...
தயங்கித் தரை பார்க்கிறது.
வெறுமைப் பார்வையோடு நான்.

தடுக்க இயலாத என்னைத் தாண்டி...
அலைகளால் கலைந்து...
அழுதபடி செல்கிறது உன் பெயர்...
கடலுக்குள்...
முதல் நாள் பள்ளி செல்லும்
சிறு குழந்தைகள் போல.

இந்தக் கணத்தில்...
என்னை மறுக்கவும் இயலாமல்..
ஏற்கவும் இயலாமல்...
தவிக்கும் உன் முகமாய்...
மாறுகிறது
எனது முகம்.....

இடையில் வந்து களைந்து செல்லும் கடனாளியே

யாருடைய துக்கத்தை அனுசரிக்க கண்ணீர் சிந்துகிறாய் மேகமே!!?

ஒரு வேலை வானம் தந்த வாக்குறுதியை நம்பி நீயும் ஏமாந்து போனாயோ???

வானத்தில் மிதக்கும் காரணத்தால்..

நீ ஒன்றும் வானத்திற்கு சொந்தமில்லை, வானமும் உனக்கு சொந்தமில்லை...!

நீ கூடி, இடித்து, மழையாக கண்ணீர் சிந்தினாலும்...

வானத்திற்கு நீ "இடையில் வந்து களைந்து செல்லும் கடனாளியே!!"

மனம் மரணமடைந்தது !!!

உன் வாசம் படிந்த கைக்குட்டை...

உன்னுடன் கண்டு களித்த சினிமா டிக்கெட்..

ஓயாமல் சிரிக்கும் உன் புகைப்படம்..

காதலுடன் நீ கைபேசியில் அனுப்பிய முத்தங்கள்.. என 

உன்னை மட்டுமே நினைத்துக் கொண்டே

இருக்க வேண்டும் என நான் பத்திரப்படுத்திய

உன் நினைவுகள் அனைத்தும் வெறும் 

நினைவுச் சின்னங்களாய் மட்டுமே போய் விடுமோ என

சத்தியமாய் நான் நினைக்கவில்லை...

என் வசந்த காலத்தின்

ஒரு பக்கம் முற்றிலும்

இலையுதிர் காலமாய் மாறிப்போனது..!

நீ எதை சொன்னாலும் 

அப்படியே நம்பிவிடும் மூடன் நான், 

என்று தெரிந்துதான் சொன்னாயோ..?

இதயத்தில்.. 

திராவகம் வீசிய உணர்வை ஏற்படுத்திய 

இரக்கமில்லாத...

கொடூரமான... 

அந்த 

"பிரிந்து விடுவோம்" 

என்ற வார்த்தையை..??

"மனம் மரணமடைந்தது" என்ற ஷெல்லியின்

வார்த்தையை அனுபவித்து உணர்கிறேன் இன்று ...!

விடையறியாமல்..!!

வெகுதூரத்தில்

சிறு புள்ளியாய் உன் உருவம்…

இருந்தும்,

நீ விலகிச் சென்றதை

நம்ப மறுத்து

அசையாமல் அவ்விடமே

காத்து நிற்கும் எனது கால்கள்!!!

ஓயாமல் ஒதுங்கியும்

உன்னுடன் கழித்த

மணித்துளியை

புரட்டத் தவறாத என் மனம்…

இருந்தும்,

அருகில் இருப்பவர் கண்டும்

ஈரம் காய மறுக்கும்

எனது கண்கள்!!!

உனது பெயரை

உச்சரித்தே ஓடும்

எனது எண்ணங்கள்…

இருந்தும்,

எத்தனையோ கேள்விகளுக்கு

விடையறியாமல்

ஒட்டிக்கொண்ட உதடுகள்…

விடைகளுடன்

விக்கியபடி

எனது தொண்டைக்குழி !!!

வெட்கப்படுகிறேன்..!!!

இந்திய பேரரசின் பெருமை மிகு மனிதர்களாய் பெயர் கொண்டிருக்கும், திரு மன்மோகன், திருமதி மீரா குமார், பிரதீபா பாட்டில் போன்ற பொம்மை அரசியல் வாதிகளை நாடு கடத்தினால் என்ன!??? இந்தியாவின் முதல் பெண் சபா நாயகி, முதல் பெண் அதிபர் என்ற பெயர் இவர்களுக்கு எதற்கு..!? மன்மோகனை பற்றி நான் பேசவே விரும்பவில்லை..!

இன்று பாராளுமன்ற கூடத்தில் இந்தியாவின் வெளிப்பாடாக வெளியுறவு துறை அமைச்சரின் கூற்று வெட்ககேடானது..! இலங்கையுடன் வரலாறு சிறப்பு மிக்க நட்புறவு உள்ளதாம். அதனால் இலங்கையை ஆதரிக்கும் எண்ணத்தை கைவிடும் அவசியம் இல்லை என தெரிவித்துள்ளார்!

அங்கேயுள்ள தமிழர்களை காக்க வக்கு இல்லை நமக்கு. இலட்சக்கணக்கில் தமிழர்களை கொன்று குவித்த அந்த நாட்டுடன் நட்பு பாராட்ட அவசியம் என்ன!??? இதுவே ஆஸ்திரேலியாவில், சில இந்திய மாணவர்கள் தாக்கப்பட்ட உடன் அங்கே நேரில் செய்து கூக்குரல் விட்ட எஸ். எம். கிருஷ்ணா இப்போது எங்கே சென்று விட்டார்? பிரான்ஸ் -ல் சீக்கியரின் தலை பாகையை அவிழ்க்க சொன்னதற்கு நேரில் சென்று கண்டனம் தெரிவித்த பொம்மை மனிதர் மன்மோகன், இப்போது ஒன்றரை இலட்சம் தமிழர் அழிக்கபட்டதகு கண்டனம் கூட கூறாமல் என்ன செய்கிறார்!?? இவர்களுக்கு, பாகிஸ்தான் போல ஒருநாள் இலங்கையும் தன் அவதாரத்தை காட்டும் போது தான் தெரியும்... நாம் ஏறி மிதிப்பது நம்முடைய சகோதரர்களின் உயிர் போகும் தருவாயில் உள்ள உடல்களை என்று. அப்போது வருத்தப் படாதீர்கள், அவர்களின் உயிர் போக முதன்முதல் காரணம் நீங்கள் தான் என்று!!!

பன்னிரண்டு வயது சிறுவனுக்கு இருக்கும் நெஞ்சுரம், இந்திய பேரரசின் பெரிய மனிதர்களுக்கு இல்லாததை கண்டு வெட்கப்படுகிறேன்!!